Mostrando las entradas con la etiqueta Pentax K 85/1´8. Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas con la etiqueta Pentax K 85/1´8. Mostrar todas las entradas

26/10/13

Fugas











Mirada, fuxida, perda.
Un punto, un intre de ancoraxe: pararse, permanecer na delgada liña que sustenta os nosos soños. 
Abrir o diafragma, respirar, asegurarse de construir un lugar nítido para contemplar tranquilamente o camiño desenfocado que falta, para rexistrar o tempo fuxido esvarado entre as mans enlazadas cando  pensabamos que aínda non era demasiado tarde.
Abrir o diafragma para amortecer o golpe do sólido: abrir de par en par a porta a esa luz branca.
Fotografar a nada que habita os intersicios das cousas: fuxir, fluir. Vivir.


Mirada, huída, pérdida.
Un punto, un momento de anclaje: pararse, permanecer en la delgada línea que sustenta nuestros sueños. 
Abrir el diafragma, respirar, asegurarse de construir un lugar nítido para contemplar tranquilamente el camino desenfocado que falta, para registrar el tiempo huído que resbaló entre las manos enlazadas cuando pensábamos que aún no era demasiado tarde.
Abrir el diafragma para amortiguar el golpe de lo sólido: abrir de par en par la puerta a esa luz blanca.
Fotografiar la nada que habita los intersicios de las cosas: huir, fluir. Vivir.

6/11/12

Nas dársenas da Beiramar
















Nas dársenas da beiramar, no arrecendo portuario de breas, guanos e salitre, o meu mundo flúe entre os chíos de carráns e gaivotas.
Nas dársenas da beiramar fabrico insólitas estrelas que nadan inquedas ao son da solaina e do bris.
Nos lienzos de aceiro dos arrastreiros recén pintados inscríbense as mareas.
Alí, entre as ondas só esbozadas, atopo un reflexo do posible e reconcíliome con esta cidade maltratada.

En las dársenas de orillamar, en el perfume portuario de breas, guanos y salitre, mi mundo fluye entre los chillidos de charranes y gaviotas.
En las dársenas de orillamar, fabrico insólitas estrellas que nadan inquietas al son de la solana y de la brisa.
En los lienzos de acero de los arrastreros recién pintados se inscriben las mareas.
Allí, entre las olas solo esbozadas, encuentro un reflejo de lo posible y me reconcilio con esta ciudad maltratada.


Beiramar, porto de Vigo