Mostrando las entradas con la etiqueta Pentax K5. Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas con la etiqueta Pentax K5. Mostrar todas las entradas

25/11/15

Carlos Oroza

 

Só foron pasos e palabras, paseos cruzados. El as súas derrotas, eu a miña singladura cotiá, esa senda trazada polo camiñar da cadela ao meu carón.
Gustaba de Lola, non por ser can, que tamén ("son mejores que los humanos"), senon porque tiña ese rabo orgulloso erguido ao bris das beirarúas, bandeira inamputada, ceibe, sen correa, infrinxindo as estúpidas normas municipais.
Xa ninguén nos felicitará, como repetía Carlos, por amar á nosa vella palleira de pelo mouro e darchor en retaguarda.
Foron palabras cruzadas, breves preguntas repetidas, con resposta coñecida polos dous, navalladas ás rúas ás veces, expresión ténue de fartazgo acalmado por ese deambular medido para reafirmarse en ser falante (andante).
Unha escritura xorda formada por pasos, cafés curtos, parolas de amigos breves.

Boto de menos que me fale de Lola,
boto de menos unha soa silueta que me reconcilie con esta cidade.

25/12/14

Sobre a mirada





Esas follas retorcidas, esquecidas nas beiras dos camiños,  que a miña cámara invade impúdica e admirada.

16/11/14

Com un arbre nu

Illa de Ons
Com un arbre nu
Com un arbre nu,
com dibuix fet al vent,
com un arbre nu,
jo, l'ocell.
Com del mar un port,
món silent,
cau d'amor,
com del mar un port,
jo, el vaixell.
L'infinit tot d'un cop
i el silenci absolut.
Som el món sencer
i també el no-res.
Tanca els ulls: som esperit.
Obre els ulls: som el cos.
Som la llum del sol,
de la nit la foscor.
Com un llibre blanc
on hi ha escrit el meu nom.
Com un llibre blanc,
jo, aquell mot.
Com una cançó,
joc del so
joc del to.
Com una cançó,
jo, l'acord.

Coma unha árbore núa(*)
Coma unha árbore núa
coma debuxo feito ao vento
coma unha árbore núa,
eu, o paxaro.
Coma do mar un porto,
mundo silandeiro,
acubillo de amor,
coma do mar un porto,
eu, o barco.
O infindo todo dun golpe
e o silenzo absoluto.
Somos o mundo sinceiro
e tamén a nada.
Pecha os ollos: somos espírito.
Abre os ollos: somos o corpo.
Somos a luz do sol,
Coma un libro branco
onde está escrito o meu nome.
Coma un libro branco,
eu, aquela verba.
Coma unha canción,
xogo do son
xogo do ton.
Coma unha canción,
eu, o acorde.

Lluis Llach

(*) Traducido por Rafael Ojea

(A Daniel, Xaime e Antón, por aquel día de salitre e saudade compartida)



 Licencia de Creative Commons 

23/8/14