13/5/10

Viño do Porto

Presenciar como Porto se esvae sumido entre pontes, coa cabeza en Vila Nova de Gaia e os pés na Foz atlántica. Deixar as palabras fluir polo solpor do viño doce libado nas abas rabuñadas hai mil anos ao Douro. Contemplarnos quedos ollando o pasar do tempo sen culpa. Vivir.

Presenciar como Oporto se desvanece sumido entre puentes, con la cabeza en Vila Nova de Gaia y los pies en la Foz atlántica. Dejar las palabras fluir por el atardecer del vino dulce libado en las laderas arañadas hace mil años al Duero. Contemplarnos tranquilos mirando pasar el tiempo sin culpa. Vivir.





Vila Nova de Gaia, Portugal

8/5/10

Ventureiras II

Espantadas dos parterres, ceibadas das burocracias dos xardíns, erguen o colo dende as fendas mariñeiras  dos peiraos da  Laxe, arrecenden imperfectas libertarias a salitre e a virazón, cando contemplan, ruborizándose efímeras, esas augas trémulas da dársena que lembran aos incrédulos que o Atlántico remata cada día aos nosos pés.
Ventureiras I

Espantadas de parterres, liberadas de las burcracias de los jardines, levantan el cuello desde las grietas marineras de los muelles de A Laxe, huelen imperfectas libertarias a salitre y a brisa, cuando contemplan, ruborizándose efímeras, esas aguas trémulas de la dársena que recuerdan a los incrédulos que el Atlántico termina cada día a nuestros pies.
Ventureiras I 


Dársena de A Laxe, Vigo

27/4/10

A lúa agora mesmo


Na noite prostituída polo obsceno lucerío das farolas fernandinas da miña cidade, aparece ela pletórica como atacada de acné fronte ao meu balcón, deixándose fotografar adolescente e poderosa. 
Durmirei hoxe axitado selenita, agochados os seus cráteres entre os cables do teléfono e a miña almofada.

En la noche prostituída por el obsceno lucerío de las farolas fernandinas de mi ciudad, aparece ella pletórica como atacada de acné frente a mi balcón, dejándose fotografiar adolescente y poderosa.
Dormiré agitado selenita, escondidos sus cráteres entre los cables del teléfono y mi almohada.

Sistema solar

23/4/10

Meu tío de América


Saboreo ás veces, con El Luki, El Juan, El Charly, La Vane e La Sara, dividido en vermello por este faro, a magdalena doce dos tempos nos que o casco branco e a cheminea amarela do Santa María transportábanme ao porto de La Guaira, onde, seica, un día Manolo Suárez arribara para facerme soñar toda a infancia coa voz en galego do meu tío en América.

Saboreo a veces con el Luki, El Juan, El Charly, La Vane y La Sara, dividido en rojo por este faro, la magdalena dulce de los tiempos en los que el casco blanco y la chimenea amarilla del Santa María me transportaban al puerto de La Guaira, donde, al parecer, un día Manolo Suárez arribara para hacerme soñar toda la infancia con la voz en gallego de mu tío en América.

Partida hoxe do Saga Ruby do Porto de Vigo

20/4/10

Ghaghán

Mentres o fume vingador do Norte enmudece os ceos da Europa dos mercaderes e dicta telúrico a súa lei de cinzas implacables, como billetes de euro esnaquizados colándose na rapiña de Occidente, o noso Ghaghán preside altivo o milagre do mar erguendo a súa escuma cara ao ceo mentres repite as palabras dos homes dende as súas torres de metal: acudídeme!
E eu lembro ao meu pai diante do Sylvania sesentero dicíndonos "tranquilos, nenos, é do poste"

Mientras el humo vengador del Norte enmudece los cielos de la Europa de los mercadres y dicta telúrico su ley de cenizas implacables como billetes de euro hechos pedazos colándose en la rapiña de Occidente, nuestro Ghaghán preside altivo el milagro del mar alzando su espuma hacia el cielo mientras repite las palabras de los hombres desde sus torres de metal: ayudadme!
Y yo recuerdo a mi padre delante del Sylvania sesentero diciéndonos: "tranquilos, niños, es del poste"

Monte Ghaghán, O Morrazo, Galicia

19/3/10

A árbore da vida


Erguerse. Cara a luz. Explorar o aire abrindo os brazos, as mans, os ollos, o alento. Vivir os camiños, retornar, enlazarse, outra vez voltar. Agromar, mancarse, morrer, renacer. Cambiar o rumo, respirar, saloucar, buscar o sol: calor lene na pel. Desperezarse na mañán eterna, fundir firme os pés na terra, aniñar nas calmas das tardiñas, espantar os cabelos e os anceios no vento.
Fluir coma a seiva no vello piñeiro manso.
Vivir.

Levantarse. Hacia la luz. Explorar el aire abriendo los brazos, las manos, los ojos, el aliento. Vivir los caminos, retornar, enlazarse, otra vez volver. Brotar, lastimarse, morir, renacer. Cambiar el rumbo, respirar, gemir, buscar el sol: calor dulce en la piel. Desperezarse en la mañana eterna, hundir firme los pies en la tierra, anidar en las calmas cuando cae la tarde, espantar los cabellos y las ansias en el viento.
Fluir como la savia en el viejo pino manso.
Vivir.

Xardín da Casa de Serralves, Oporto

14/3/10

27/2/10

Pardal



Rebulen polas fendas da miña ollada dende sempre. 
¡Irmán pardal!

Rebullen por las grietas de mi mirada desde siempre
¡Hermano gorrión!

Alameda, Vigo

14/2/10

Gaivotas choronas (Larus ridibundus)





Andan estes días poboando de arrechouchíos as dársenas. Fóra de Galicia chámanas gaivotas reidoras. Para nós, choran. Seráche por algo.

Andan estos días poblando de chirríos las dársenas. Fuera de Galicia las llaman gaviotas reidoras. Para nosotros, lloran. Por algo será.

Bueu

5/2/10

Nó-las dúas

Cando chegamos ao Museo do Mar de Galicia (é o contorno arquitectónico desta imaxe) facendo fotos das aves fuxidías das praias de Carril, Santa Baia e O Cocho, vímolas, ao lonxe, sentadas soas no espigón. Falaban coa cabeza gacha e con certo langor. Non sei por que sentín que había moita complicidade e unha fonda amizade entre elas dúas. Pasamos por diante para dirixírmonos ao fondo do dique. Non existiamos: nin miraron para nós nin se interesaron pola obviedade da cámara cargada con un teleobxectivo tan aparente. Cando as vin erguerse e camiñar a modiño  por ese meiodía invernal, supoño que de volta a algures, esperei a que chegasen a ese lugar onda agora as vedes, a que se bañasen do sol salgado de Alcabre colándose entre os muros, e disparar. A pesares da pequeneza das súas figuras no encadre, pareceume que ocupaban todo ese espazo coa súa presencia. Encuadreinas canónico, coas súas sombras, axudado polo efecto de acumulación de planos que dá o 300. Había un secreto que o enchía todo, no andar, nas mochilas, nas solas dos zapatos, nos lastros que tracexaban cos seus pés. Posiblemente, non había saída.
Si, creo que hai palabras ocupando todo o encadre. Palabras que entran e saen polo camiño que marca o sol, lixeiramente escorado, dun meiodía de confidencias; palabras no colo estrelado das leves ondas do Cocho. Toca a cada ún poñer as súas.

P.S. Probei o virado a B/N. Pero a práctica bitonalidade da foto fíxoo innecesario.


Nosotras dos
Cuando llegamos al Museo del Mar de Vigo (es el entorno arquitectónico de esta imagen) haciendo fotos de las  aves huidizas de las playas de Carril, Santa Baia y O Cocho, las vimos, a lo lejos, sentadas solas en el espigón. Hablaban con la cabeza gacha y con cierta languidez. No sé por qué me parecía que había mucha complicidad y una profunda amistad entre ellas dos. Pasamos por delante para dirigirnos al fondo del dique. No existíamos. Ni miraron para nosotros ni se interesaron por la obviedad de la cámara cargada con un teleobjetivo tan aparente. Cuando las vi levantarse y caminar lentamente por ese mediodía invernal, supongo que de vuelta a alguna parte, esperé  a que llegasen a ese lugar en el que ahora las veis, a que se bañasen del sol salado de Alcabre colándose entre los muros, y disparar. A pesar de la pequeñez de sus figuras en el encuadre, me pareció que ocupaban todo ese espacio con su presencia. Las encuadré canónico con sus sombras, ayudado por el efecto de acumulación de planos que da el 300. Había un secreto que lo llenaba todo, en el andar, en las mochilas, en las suelas de los zapatos, en los adoquines que trazaban con sus pies. Posiblemente, no había salida.
Si, creo que hay palabras ocupando todo el encuadre. Palabras que entran y salen por el camino que marca el sol, ligeramente escorado, de un mediodía de confidencias; palabras en el regazo estrellado de las leves olas de O Cocho. Toca a cada uno poner las suyas.


P.S. Probé el virado a B/N. Pero la práctica bitonalidad de la foto lo hizo innecesario.

Museo do Mar de Galicia, Alcabre, Vigo

24/1/10

Día de lúa



Hoxe andou a lúa facendo garda. Insomne.
Sería este Norte que galopou o mar e conxelou os corpos da noite fría?

Hoy anduvo la luna haciendo guardia. Insomne.
Sería este Norte que galopó el mar y congeló los cuerpos de las noches frías?

Alcabre, Vigo

22/1/10

Canis familiaris





Na praia dos soños choutan os cans ceibos:
debuxan no aire as formas da felicidade.

En la playa de los sueños saltan los perros libres:
dibujan en el aire las formas de la felicidad
Bueu

1/1/10

2010

Tempus fugit, ergo carpe diem
¡Feliz 2010!

Seleccionada na Pentax Photo Gallery
Vannes, Bretaña

22/12/09

Viaxe ao norte de Castela (1)




Fuentes Carrionas. Subindo ao parque natural e dende o seu miradoiro superior.



Santa Eufemia de Cozuelos



Santa Eufemia de Cozuelos



Vallespinoso de Aguilar


Campos de Burgos


Covarrubias


Santa Eufemia de Cozuelos


Subindo a Lois (León)


Lois


Lois






Villaespinoso de Aguilar

Estou seguro de que reverdecerá todo. Onte foron os campos e altiplanos palentinos, campos peiteados por tractores que deambulan entre o horizonte e nós. Campos vermellos que esperan anceiantes un novo cereal, nova vida: que virá. Xente amable, como se fosemos os únicos viaxeiros do mundo e eles se alegrasen de coñecerte. O norte de Palencia está salpicado de igrexas e mosteiros románicos inapelables. No medio dun bosque de carballos, nos que vimos fuxir de nós cervos sabedores de que podemos levar as armas cargadas, o mosteiro de Santa Eufemia de Cozuelos recíbenos cun paseo de álamos libres memorable. Alí, completamente sós, atopamos o noso segundo hobbit (o primeiro foi na igrexa mozárabe de santa María de Lebeña), un ser rupestre comedor de cogumelos, rechoncho, extremadamente amable, co falar único do que mestura o que vive, o que sabe, o que lle gusta, o que debe contar: sen solución de continuidade. No anceio de ver, chegamos mesmo a apalpar de noite a ermida do Barrio de Santa María, xusto despois de ver anoitecer subidos ao penedo imposible sobre o que se ergue a igrexa de Vallespinoso de Aguilar. Sempre sós, sempre con aguias ou abutres sobre as nosas testas, coidándonos. Sei que abroiará todo do novo: os carballos non perden a folla por completo nesta época do ano, como se quixeran aportar á paisaxe os tons marróns e ocres necesarios para dar vida aos prados. As faias fan o sacrificio de desprenderse de todas elas porque a súa función é alfombrar as abas dos montes con esa néboa grisácea coroada da leve pátina maxenta dos seus brotes. Eles prometen repintar, nuns poucos meses, de novas córes a vida dos vales altos. Todo reverdecerá, estou seguro.

14/12/09

50 anos


A Manolo, que entra hoxe no club dos de 50 tacos