31/3/09

Pantasmas

Afortunadamente, aínda quedan pantasmas no Casco Vello. A eles, tanto lles ten os franceses e a reconquista.

Afortunadamente, aún quedan fantasmas en el Casco Antiguo. A ellos les dan igual los franceses y la reconquista.

Praza da Constitución, Vigo

26/3/09

A grande fenda

Fendido ata alma o castiñeiro do Caurel obsérvame dende o seu ceo verde: dentro del a miña pel a súa, a súa seiva o meu sangue.

Hendido hasta el alma el castaño del Caurel me observa desde su cielo verde: dentro de él mi piel la suya, su savia mi sangre.

Seceda, O Caurel, Lugo

25/3/09

Epítome primaveral


A natureza é así. Nada de evocacións e medias tintas: directo e ao fígado.
[Castiñeiro de indias na Alameda viguesa, onte mesmo]
Alameda, Vigo

22/3/09

Cabaliño

Primeiro foron uns xeonllos incansables, naquela cociña matriz sempre co seu arrecendo a leite recén fervido: al paso... al trote... al galooopeee!. Logo cabalguei na alucinante montura da peluquería Loroño -coido que un pinto con moitas horas de galopada no seu lombo-, ao tempo que espallaba anacos de infancia loira polo chan, hoxe en Rio Grande, mañán en Wichita ou aos pés dos bisontes das pradeiras, perseguido por Pawnes, Sioux, Cheiéns, Comanches, Crows, Kiowas ou Arapahoes.
Tiven tamén durante anos un cabalo de madeira e cartón forrado de tea grosa de lá, un overo de capa negra, producto de horas de pluriemprego e moito amor, co que conquistei boa parte do Oeste.
Moitísimos anos despois, na barbería da rúa Carral, tropecei con este zaino manso e algo tristeiro da foto e lembrei os tempos nos que vivir e trotar polas chairas da imaxinación era exactamente o mesmo.

Primero fueron unas rodillas incansables, en aquella cocina matriz siempre con su olor a leche recién hervida: al paso... al trote... al galoopee!. Luego cabalgué en la alucinante montura de la peluquería Loroño -creo que un pinto con muchas horas de galopada a sus espaldas-, al tiempo que esparcía pedazos de infancia por el suelo, hoy en río Grande, mañana en Wichita o a los pies de los bisontes de las praderas, perseguido por Pawnes, Sioux, Cheyenes, Comanches, Crows, Kiowas o Arapahoes.
Tuve también durante años un caballo de madera y cartón forrado de tela gruesa de lana, un overo de capa negra, producto de horas de pluriempleo y mucho amor, con el que conquisté buena parte del Oeste.
Muchísimos años después , en la barbería de la calle Carral, tropecé con este zaino manso y algo tristón de la foto y me acordé de los tiempos en los que vivir y trotar por las llanuras de la imaginación era exactamente lo mismo.

Rúa Carral, Vigo

21/3/09

A onda

Ás veces esperto erguido sobre a gran onda rozada coas xemas dos dedos para non cair. Ás veces retorno ao mar cabalgando sobre lembranzas de salitre e vento fresco na cara.
Cada instante da vida resúmese na primeira vez que surdín no mar e asomei a cabeza xa sen folgos na supeficie: fondamente fresco e admirado. Posiblemente.

A veces despierto sobre la gran ola rozada con las yemas de los dedos para no caer. A veces retorno al mar cabalgando sobre recuerdos de salitre y viento fresco en la cara.
Cada instante de la vida se resume en la primera vez que me sumergí en el mar y asomé la cabeza ya sin respiración en la superficie: profundamente fresco y admirado. Posiblemente.

Xixón, Asturias

19/3/09

Les deux magots

Les amours finissent un jour,
Les amants ne s'aiment qu'un temps,
Mais nous deux, c'était différent:
On aurait pu s'aimer longtemps, longtemps, longtemps.
(Georges Moustaki)

París

18/3/09

Senfin

Pendurado de ningures atardece o Casco Vello. Abandoado. Sen respostas, amarrada ao Castro esmorece a fábrica do pan coa vergonza de resistir a tanta incuria. Pero a beleza agochada abroia, esbara e penetra no 50mm apostado nas últimas raiolas do día, que a brochazos dourados e azuis poñen fin ao serán na dársena do Berbés. Coma se fosen as derradeiras e eu estivese alí para certificalo coa miña cámara.

Colgado de ninguna parte atardece el Casco Viejo. Abandonado. Sin respuestas, amarrada al Castro agoniza la fábrica del pan con la verguenza de resistir a tanta incuria. Pero la belleza escondida brota, resbala y penetra en el 50mm apostado en los últimos rayos del día, que a brochazos dorados y azules ponen fin al atardecer en la dársena del Berbés.
Como si fuesen las últimas y yo estuviese allí para certificarlo con mi cámara.

O Berbés, Vigo

17/3/09

Home peixe e lúa

Tan lonxano o mar, reclama a lúa

Tan lejano el mar, reclama la luna
Porta do Sol, Vigo

16/3/09

Correlimos


Ogallá que todas as formacións de combate e todos os festivais aéreos fosen os destas breves limícolas sobrevoando as praias de Alcabre.

Ojalá que todas las formaciones de combate y todos los festivales aéreos fuesen los de estas breves limícolas sobrevolando este fin de invierno las playas de Alcabre.

Praia de Santa Baia, Alcabre, Vigo

12/3/09

On the road

Sempre penso: unha estrada deitada sobre o horizonte. Eternamente.
Siempre pienso: una carretera acostada sobre el horizonte. Eternamente.

8/3/09

Bilbao


Había case vinte anos que fixera a mesma travesía pola ría de Bilbao. Daquela quedei cautivado pola presencia absoluta da decandencia industrial nas marxes do Nervión, esqueletes de ferro e fumes antigos que me asulagaron os ollos de xigantes moribundos e me encheron dun silenzo de buguinas de fábricas mortas. Cando alguén me preguntaban daquela por Bilbao, eu dixíalles que me fascinaba, co que provocaba no meu interlocutor un aceno de rexeito e incomprensión: -é tan sucio, tan mazacote, tan gris...
Volvín esta semana alí e, novamente, os nosos anfitrións repetíronos aquella singladura: dende Barakaldo ata a boca da ría e volta ata Bilbao, embarcados no Euskal Herría, con rachas de vento afuracanado na proa e neve nos montes, desatáronseme as lembranzas dos estertores daquel Euskadi proletario que amosaba toda a súa gris cara na marxe esquerda. A penas quedan vestixios daquela vida construida de ferro e Altos Hornos, pero a ría de Bilbao segue activa recuperando espazos para o uso cidadán. O último proxecto: a intervención que proxecta a arquitecta iraquiana Zaha Hadid para a península de Zorrozaurre.

Hacía casi venite años que había hecho la misma travesía por la ría de Bilbao. En aquel momento, quedé cautivado por la presencia absoluta de la decadencia industrial en las márgenes del Nervión, esqueletos de hierro y humo antiguos que me inundaron los ojos de gigantes moribundos y me llenaron de un silencio de bocinas de fábricas muertas. Cuando alguien me preguntaba en aquel momento por Bilbao, yo les decía que me fascinaba, con lo que provocaba en mi interlocutor un gesto de rechazo e incomprensión: es tan sucio, tan mazacote, tan gris...
Volví esta semana allí, y de nuevo nuestros anfitriones nos repitieron aquella singladura. Desee Barakaldo hasta Portugalete y la boca de la ría y vuelta hasta Bilbao, embarcados en el Euskal Herría, con rachas de viento huracanado en la proa y nieve en las montañas, se desataron en mi los recuerdos de los estertores de aquel Euskadi proletario que mostraba toda su gris cara en la márgen izquierda. Apenas quedan vestigios de aquella vida construída de hierro y Altos Hornos, pero la ría de Bilbao sigue activa, recuperando espacios para el uso ciudadano. El último proyecto: la intervención que proyecta la arquitecta iraquí Zaha Hadid para la península de Zorrozaurre.

28/2/09

Nubia

Atracou en Filé como quen cumpre un ritual antigo, con ese moverse naturalmente ceremonioso que teñen os señores do Nilo. Pel escura e ollada azul da Nubia perdida. Deslizou os dedos pintados de menceres e lúas, para acariñar un feixe de colares de madeira e ofrecelos en silenzo (esa expresión de África á vez ensimismada e fonda), témedamente, aos seus pasaxeiros.
Ao ollar a foto, xa chegados a Vigo, despertei do longo soño exótico da viaxe, para decatarme de que non era eu descubrindo Champollion a fantasía de Filé abroiando das augas do gran río domado en Assuán: era xa só o enésimo turista que colocaba os billetes do poderoso euro nas eternas e silandeiras mans dos amables capitáns dos cruceiros, das falúcas e de todas as naves que durante séculos surcan sen fin os camiños do dono da terra fértil de Exipto.

Atracó en Filé como quien cumple un ritual antiguo, con ese moverse naturalmente ceremonioso que tienen los señores del Nilo. Piel oscura y mirada azul de la Nubia perdida. Deslizó los dedos hechos de amaneceres y lunas, para acariciar un hatillo de collares de madera y ofrecerlos en silencio (esa expresión de África a la vez ensimismada y profunda), tímidamente, a sus pasajeros.
Al mirar la foto, ya en Vigo, desperté del largo sueño exótico del viaje, para darme cuenta de que no era yo descrubriendo Champollion la fantasía de Filé brotando de las aguas del gran río domado en Assuán: era sólo ya el enésimo turista que colocaba billetes del poderoso euro en las eternas y silenciosas manos de los amables capitanes de los cruceros, de las falucas y de todas las neves que durante siglos surcan sin fin los caminos del dueño de la tierra fértil de Egipto.

Illa de Filae, Exipto

26/2/09

Dársena

Fíxena agora hai xusto dous anos, case recén estreada a Pentax K10D, co 18-55 do kit, que finalmente se amosou como unha boa lente.
Se encadramos así a dársena da Laxe podemos soñar de novo unha cidade envorcada ao mar, que xa non.

La hice ahora hace justo dos años, casi recién estrenada la Pentax K10D con el 18-55 del kit, que finalmente se mostró como una buena lente.
Si encuadramos así la dársena de A Laxe podemos soñar de nuevo una ciudad volcada al mar, que ya no.

Dársena da Laxe, Vigo

25/2/09

Primavera



O seu zumbido aleteou a primavera nos meus ollos. Xa vén. E espalla o manto de flores da vida lembrándonos outra volta a importancia de ollar o mundo e libar con paixón as súas marabillas. Esta primavera permíteme probar un objectivo máxico co que quero abrir unha porta ás formas e colores das cousas e seres pequenos que nos rodean: o SMC Pentax A* 200/4 macro é unha xoia que aprendo estes días a cabalgar, disfrutando co intento continuo de enfocar a man con tan escasa profundidade de campo.

Su zumbido aleteó la primavera en mis ojos. Ya viene. Y esparce el manto de flores de la vida reconrdándonos nuevamente a importancia de mirar el mundo y libar con pasión sus maravillas. Esta primavera me permite probar un objetivo mágico con el que quiero abrir una puerta a las formas y colores de las cosas y seres pequeños que nos rodean: el SMC Pentax A* 200/4 mecro es una joya que aprendo estos días a cabalgar, disfrutando con el intento contínuo de enfocar a mano con tan escasa profundidad de campo.

Martín, O Rosal, Pontevedra

23/2/09

Gaivota

A miña cidade é un muro informe de formigón que gabea monte arriba, mar adentro, en vinganza por tanta belleza natural regalada. A miña cidade tenlle declarada a guerra permanentemente ao mar. Aquí, mesmo a gaivota que cingue poderosa o vento de San Simón a Cíes, é só un vil parásito que carroñea os detritus cotiáns duns miles de cabreados señores do asfalto.

Mi ciudad es un muro informe de hormigón que trepa monte arriba, ma adentro, en venganza por tanta belleza natural regalada. Mi ciudad le tiene declarada la guerra permanente al mar. Aquí, incluso la gaviota que ciñe poderosa el viento de San Simón a Cíes, es sólo un vil parásito que carroñea los detritus cotidianos de unos miles de cabreados señores del asfalto.

Espigón do Náutico, Vigo

19/2/09

Transatlántico



Os nomes amoréanseme na memoria: Begoña, Montserrat, Santa María... Os nomes, o estremecemento da súa buguina ocupando todo o meu espazo infantil de un golpe. Só moito máis tarde souben que os xemeos Begoña e o Montserrat fóran unidades militares da armada USA, vendidas só uns poucos días antes de eu nacer á Compañía Transatlántica Española. Bilbao-Santander-A Coruña-Vigo-Cádiz-Las Palmas de Gran Canaria-Santa Cruz de Tenerife-La Guaira-Cartagena-Kingston-Curaçao-La Guaira-Trinidad-Santa Cruz de Tenerife-Vigo-Santander-Southampton, ¡aquelas si que eran singladuras!.
O que agora chaman cruceiros, transatlánticos da emigración, foron parte do inicio do meu mundo real e do mundo dos meus mellores soños, como tamén o foron os tranvías. Será por iso que cando escoito outra vez a sirena dun manobrando o seu adeus a Vigo, e vexo o fume da súa chiminea, pónseme un sorriso de pantalón curto e corro a encherme de vida e de lembranzas doces.

Los nombres se me amontonan en la memoria: Begoña, Montserrat, Santa María. Los nombres, el estremecimiento de su sirena ocupando todo mi espacio infantil de un golpe. Sólo mucho más tarde supe que los gemelos Montserrat y Begoña habían sido unidades militares de la armada USA vendidas sólo unos días antes de yo nacer a la Compañía Trasatlántica Española. Bilbao-Santander-A Coruña-Vigo-Cádiz-Las Palmas de Gran Canaria-Santa Cruz de Tenerife-La Guaira-Cartagena-Kingston-Curaçao-La Guaira-Trinidad-Santa Cruz de Tenerife-Vigo-Santander-Southampton, ¡aquellas si que eran singladuras!.
Lo que ahora llaman cruceros, trasatlánticos de la emigración, fueron parte del inicio de mi mundo real y del mundo de mis mejores sueños, como también lo fueron los tranvías. Será por eso que cuando escucho otra vez la sirena de un trasatlántico maniobrando su adios a Vigo, y veo el humo de su chimenea, se me pone una sonrrisa de pantalón corto y corro a llenarme de vida y de recuerdos dulces.

Peirao de Transatlánticos, Vigo

18/2/09

Tríptico 1


Viaxar, dentro dunha botella deica o Cabo do mundo: coa auga no pescozo.

Viajar, dentro de una botella hasta el Cabo do mundo: con el agua al cuello.

Dársena do Berbés, Vigo

15/2/09

Grace

Hai algo mellor que pasearse polas beiras do Sena en París e atoparse a Grace Kelly?
Ela sae ben ata nas fotos das fotos.

Hay algo mejor que pasearse por las orillas del Sena en París y encontrarse a Grace Kelly?
Ella sale bien hasta en las fotos de las fotos.

París

13/2/09

Cariátide

Esta non está en Sakkara, senon en Luis Taboada: unha cariátide local.

Rúa Luis Taboada, Vigo

12/2/09

Moscas

Vosotras, las familiares,
inevitables golosas,
vosotras, moscas vulgares,
me evocáis todas las cosas.

¡Oh, viejas moscas voraces
como abejas en abril,
viejas moscas pertinaces
sobre mi calva infantil!

¡Moscas del primer hastío
en el salón familiar,
las claras tardes de estío
en que yo empecé a soñar!

Y en la aborrecida escuela,
raudas moscas divertidas,
perseguidas
por amor de lo que vuela,

-que todo es volar-, sonoras
rebotando en los cristales
en los días otoñales…
Moscas de todas las horas,

de infancia y adolescencia,
de mi juventud dorada;
de esta segunda inocencia,
que da en no creer en nada,

de siempre… Moscas vulgares,
que de puro familiares
no tendréis digno cantor:
yo sé que os habéis posado

sobre el juguete encantado,
sobre el librote cerrado,
sobre la carta de amor,
sobre los párpados yertos
de los muertos.

Inevitables golosas,
que ni labráis como abejas,
ni brilláis cual mariposas;
pequeñitas, revoltosas,
vosotras, amigas viejas,
me evocáis todas las cosas.

[Antonio Machado]

Museo de Serralves, Porto, Portugal