13/9/10

Corenta e tres

ela é cada verán que comeza
ela é cada verán que esmorece nas praias do seu sorriso sempre
ela é o froito vermello que aluma a esperanza do mundo
a flor da adormideira na terra nutricia.

eu, a onda que acouga nos marés vivos do seu setembro










4 comentarios:

Mari Carmen dijo...

Cuánta fuerza y cuánta belleza tiene lo que nos rodea, esa maravillosa naturaleza... que tú has sabido captar tan estupendamente bien.

Un abrazo

A Madriña © 2010 dijo...

Pillin, pillin...te hemos encontrado...cuanto tiempo creias que ibas a darnos esquinazo ?...je, je
PD. By the way...muy buenas las fotos...ya te mangaremos alguna que otra,... ja, ja

A Madriña Bless You ( Anyway & anyhow)

Rafael Ojea dijo...

A fin de contas, un non deixa de ser, sobre todo, un dos afillados da Madriña.
Bicos aos das BAUR... canto boto de menos aquelas andainas Gericaultescas!

zeltia dijo...

encandiláronme as fotos.


[despois... tamén o texto]