Mostrando las entradas con la etiqueta Vigo. Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas con la etiqueta Vigo. Mostrar todas las entradas
25/11/15
Carlos Oroza
Só foron pasos e palabras, paseos cruzados. El as súas derrotas, eu a miña singladura cotiá, esa senda trazada polo camiñar da cadela ao meu carón.
Gustaba de Lola, non por ser can, que tamén ("son mejores que los humanos"), senon porque tiña ese rabo orgulloso erguido ao bris das beirarúas, bandeira inamputada, ceibe, sen correa, infrinxindo as estúpidas normas municipais.
Xa ninguén nos felicitará, como repetía Carlos, por amar á nosa vella palleira de pelo mouro e darchor en retaguarda.
Foron palabras cruzadas, breves preguntas repetidas, con resposta coñecida polos dous, navalladas ás rúas ás veces, expresión ténue de fartazgo acalmado por ese deambular medido para reafirmarse en ser falante (andante).
Unha escritura xorda formada por pasos, cafés curtos, parolas de amigos breves.
Boto de menos que me fale de Lola,
boto de menos unha soa silueta que me reconcilie con esta cidade.
Etiquetas:
Carlos Oroza,
Pentax F 50/1´4,
Pentax K5,
Vigo
28/8/15
Agosto, 28
Quand les mois auront passé
Quand seront apaisés
Leurs beaux rêves flambants
Quand leur ciel se couvrira de gros nuages lourds
Ils s'apercevront émus
Qu' c'est au hasard des rues
Sur un d'ces fameux bancs
Qu'ils ont vécu le meilleur morceau de leur amour
[George Brassens. Les amoreux des bancs publics ]
nos bancos públicos nos que enraízan e xermolan nun alento os seus corpos mozos,
na aperta sen matices dos adolescentes, nos brazos e beizos que prometen sen pudor posible iniciarse todo para sempre, en cada paixón que en cada lugar do mundo repite o rito ancestral de amarse,
prolongamos ti e máis eu aquel intre que neste agosto eles testemuñan
et nous savons encore, Brassens, qui ne fût pas encore cette instant le meilleur morceau, de notre amour
en los bancos públicos en los que enraízan y germinan en un aliento sus cuerpos jóvenes,
en el abrazo sin matices de los adolescentes, en los brazos y labios que prometen sin pudor posible iniciarse todo para siempre, en cada pasión que en cada lugar del mundo repite el rito ancestral de amarse,
prolongamos tú y yo aquel instante que en este agosto ellos testimonian
et nous savons encore, Brassens, qui ne fût pas cette instant le meilleur morceau, encore, de notre amour
Este fotografía,da autoría de Rafael Ojea, está bajo una licencia de Creative Commons Reconocimiento-CompartirIgual 4.0 Internacional.
Quand seront apaisés
Leurs beaux rêves flambants
Quand leur ciel se couvrira de gros nuages lourds
Ils s'apercevront émus
Qu' c'est au hasard des rues
Sur un d'ces fameux bancs
Qu'ils ont vécu le meilleur morceau de leur amour
[George Brassens. Les amoreux des bancs publics ]
nos bancos públicos nos que enraízan e xermolan nun alento os seus corpos mozos,
na aperta sen matices dos adolescentes, nos brazos e beizos que prometen sen pudor posible iniciarse todo para sempre, en cada paixón que en cada lugar do mundo repite o rito ancestral de amarse,
prolongamos ti e máis eu aquel intre que neste agosto eles testemuñan
et nous savons encore, Brassens, qui ne fût pas encore cette instant le meilleur morceau, de notre amour
en los bancos públicos en los que enraízan y germinan en un aliento sus cuerpos jóvenes,
en el abrazo sin matices de los adolescentes, en los brazos y labios que prometen sin pudor posible iniciarse todo para siempre, en cada pasión que en cada lugar del mundo repite el rito ancestral de amarse,
prolongamos tú y yo aquel instante que en este agosto ellos testimonian
et nous savons encore, Brassens, qui ne fût pas cette instant le meilleur morceau, encore, de notre amour
Este fotografía,da autoría de Rafael Ojea, está bajo una licencia de Creative Commons Reconocimiento-CompartirIgual 4.0 Internacional.
Etiquetas:
28 agosto,
B/N,
Pentax,
Pentax *iSTD,
Pentax K 30mm F2'8,
Street photo,
Vigo
16/2/13
Chegará a primavera
Abarca o vello xardín da Alameda viguesa, axitando a memoria dos paseantes coas súas vafaradas de arrecendo fondo e agridoce.
Cada unha das milleiras flores albas do loureiro real exclama: vén outro ano, vén a primavera: axiña pasarán os malos e fríos tempos do noso longo e duro inverno.
E murmurian: voltarán as esperanzas e os desexos.
Abraza el viejo jardín de la Alameda viguesa, agitando la memoria de los paseante scon sus vaharadas de olor hondo y agridulce.
Cada una de las miles de flores albas del laurel real exclama: viene otro año, viene la primavera: pronto pasarán los malos y fríos tiempos de nuesto largo y duro invierno.
Y susurran: volverán las esperanzas y los deseos.
Alameda, Vigo 16.02.2013
Etiquetas:
Flora e fauna,
K5,
Pentax,
Pentax A* 200/4 macro,
Vigo
18/1/13
Que estabamos esperando?
Etiquetas:
B/N,
Pentax K 35/3´5,
Pentax K7,
Porto de Vigo,
Vigo
10/11/12
Nas dársenas de Beiramar #2
Etiquetas:
K5,
Pentax,
Pentax FA* 77/1´8 limited,
Porto de Vigo,
Vigo
6/11/12
Nas dársenas da Beiramar
Nas dársenas da beiramar, no arrecendo portuario de breas, guanos e salitre, o meu mundo flúe entre os chíos de carráns e gaivotas.
Nas dársenas da beiramar fabrico insólitas estrelas que nadan inquedas ao son da solaina e do bris.
Nos lienzos de aceiro dos arrastreiros recén pintados inscríbense as mareas.
Alí, entre as ondas só esbozadas, atopo un reflexo do posible e reconcíliome con esta cidade maltratada.
En las dársenas de orillamar, en el perfume portuario de breas, guanos y salitre, mi mundo fluye entre los chillidos de charranes y gaviotas.
En las dársenas de orillamar, fabrico insólitas estrellas que nadan inquietas al son de la solana y de la brisa.
En los lienzos de acero de los arrastreros recién pintados se inscriben las mareas.
Allí, entre las olas solo esbozadas, encuentro un reflejo de lo posible y me reconcilio con esta ciudad maltratada.
Beiramar, porto de Vigo
Etiquetas:
Aves,
Pentax A*400/5' 6,
Pentax FA* 77/1´8 limited,
Pentax K 85/1´8,
Porto de Vigo,
Ría de Vigo,
Vigo
16/8/12
Metal de mar
Os cascos dos barcos, feridos de océano, sangan o ferruxe do Atlántico esquilmado, contabilizan o fin das súas singladuras, sinalan a terra e os despeces. Os pesqueiros do porto de Vigo, máis que atracados, varados, capturan a paleta ocre e añil dos horizontes de Cíes bañados polo sol trala galerna. Se apalpo o seu aceiro canso sinto prolongárseme a pel na marea vívida e fría na que sobreviven, e fondeo eu tamén entre os chíos dos pirrís e as azas despregadas ao sol do cormorán, como un arrolo no que pecho os ollos e acougo no deixar fluir deste tempo de verán que quero infindo.
Eles e mais eu no colo da dársena do Berbés das augas calmas.
Los cascos de los barcos, heridos de océano, sangran el óxido del Atlántico esquilmado, contabilizan el fin de sus singladuras, señalan la tierra y los desguaces. Los pesqueros del puerto de Vigo, más que atracados, varado, capturan la paleta ocre y añil de los horizontes de Cíes bañados por el sol tras la galerna. Si palpo su acero cansado siento prolongárseme la piel en la marea vívida y fría en la que sobreviven y fondeo yo también entre los chillidos de los charranes e las alas desplegadas al sol del cormorán, como un arrullo en el que cierro los ojos y descanso en el dejar fluir de este tiempo de verano que quiero infinito.
Ellos y yo en el regazo de la dársena de O Berbés de las aguas calmas.
Etiquetas:
Berbés,
K5,
Pentax A 50/1´4,
Porto de Vigo,
Vigo
4/6/12
Hala Celta! en primeira!!
Celebración do ascenso do Celta de Vigo a Primeira División de Fútbol. Praza de América, Vigo
Etiquetas:
K5,
Pentax DA* 16-50/2´8,
Vigo
5/2/12
Vigo
No destrozado perfil urbano de Vigo, o Paseo de Alfonso XII, a Panificadora e o Castro, conservan aínda algo do que puido ser. Un procesado agresivo para destacar os detalles.
En el destrozado perfil urbano de Vigo, el Paseo de Alfonso XII, la Panificadora y O Castro, aún conservan algo de lo que pudo ser.
Vigo, vista parcial dende o Berbés
Etiquetas:
Arquitectura e paisaxe urbana,
K5,
Pentax FA* 77/1´8 limited,
Vigo
19/10/11
Vigo: 15-O
Etiquetas:
15-O,
K5,
Pentax FA* 28-70/2´8,
Vigo
26/6/11
Pescadores de almas (de prata)
Da humilde igrexa de Pedro pescador, a esta igrexa que gasta 150.000 euros nunha custodia de prata, paseada hoxe por esta cidade en crise: todo tan antigo e reseso!.
De la humilde iglesia de Pedro pescador, a esta iglesia que gasta 150.000 euros en una custodia de plata, paseada hoy por esta ciudad en crisis: todo tan antiguo y caduco!.
Vigo, Alameda
De la humilde iglesia de Pedro pescador, a esta iglesia que gasta 150.000 euros en una custodia de plata, paseada hoy por esta ciudad en crisis: todo tan antiguo y caduco!.
Vigo, Alameda
Etiquetas:
K5,
Sociales,
Vigo,
Vivitar Series 1 35-85
22/11/10
Outonea nos teitos da cidade
A imaxe é o outono, coas derradeiras follas amarelas amarradas á árbore, resistíndose a cair, pintando o ceo de calma e trebón que hoxe peneirou sobre Vigo.
Todo semella rematar, pero voltarán a abroiar: primeiro pequenos gromos verdes nas ponlas, asomando un narís pequeno ao primeiro sol da primavera, cheirando a nova vida. Logo, unha mañán, o estourido: a árbore pletórica vístese para regalarnos a sombra dos nosos paseos case eternos, no momento preciso no que creiamos que todo sería invernada, no momento, mesmo, en que esta parecianos atractiva.
Voltará a árbore a adornar os seus dedos longos coas follas novas. Voltará a lembrarnos que o tempo pasa, que o tempo retorna e que a aquelas vellas follas de outono, a beleza dun vento frío levounas para sempre.
La imagen es el otoño, con las últimas hojas amarillentas amarradas al árbol, resistiéndose a caer, pintando el cielo de calma y tormenta que hoy se cernió Vigo. Todo parece acabar, pero volverán a brotar: primero pequeñas puntas verdes en las ramas, tímidas, asomando una nariz pequeña al primer sol de primavera, olisqueando la nueva vida. Luego, una mañana, la explosión: el árbol pletórico se viste para regalarnos la sombra de nuestros paseos casi eternos, en el momento justo en que creíamos que todo iba a ser invernada, en el momento, incluso, en que ésta nos parecía atractiva.
Volverá el árbol a adornar sus dedos largos con las hojas nuevas. Volverá a recordarnos que el tiempo pasa, que el tiempo retorna y que a aquellas viejas hojas de otoño, la belleza de un viento frío, las llevó para siempre.
Vigo, Alameda.
Todo semella rematar, pero voltarán a abroiar: primeiro pequenos gromos verdes nas ponlas, asomando un narís pequeno ao primeiro sol da primavera, cheirando a nova vida. Logo, unha mañán, o estourido: a árbore pletórica vístese para regalarnos a sombra dos nosos paseos case eternos, no momento preciso no que creiamos que todo sería invernada, no momento, mesmo, en que esta parecianos atractiva.
Voltará a árbore a adornar os seus dedos longos coas follas novas. Voltará a lembrarnos que o tempo pasa, que o tempo retorna e que a aquelas vellas follas de outono, a beleza dun vento frío levounas para sempre.
La imagen es el otoño, con las últimas hojas amarillentas amarradas al árbol, resistiéndose a caer, pintando el cielo de calma y tormenta que hoy se cernió Vigo. Todo parece acabar, pero volverán a brotar: primero pequeñas puntas verdes en las ramas, tímidas, asomando una nariz pequeña al primer sol de primavera, olisqueando la nueva vida. Luego, una mañana, la explosión: el árbol pletórico se viste para regalarnos la sombra de nuestros paseos casi eternos, en el momento justo en que creíamos que todo iba a ser invernada, en el momento, incluso, en que ésta nos parecía atractiva.
Volverá el árbol a adornar sus dedos largos con las hojas nuevas. Volverá a recordarnos que el tiempo pasa, que el tiempo retorna y que a aquellas viejas hojas de otoño, la belleza de un viento frío, las llevó para siempre.
Vigo, Alameda.
Etiquetas:
Natureza e Paisaxe,
Pentax F 50/1´7,
Vigo
31/8/10
A sombra da tarde é alongada
Nos seráns de agosto a nosa sombra persegue o soño de ser importante e eterna: xusto antes de morrer.
En las tardes de agosto nuestra sombra persigue el sueño de ser importante y eterna: justo antes de morir.
En las tardes de agosto nuestra sombra persigue el sueño de ser importante y eterna: justo antes de morir.
Etiquetas:
"Pentax FA 80-200/2´8",
"Pentax Photo Gallery",
B/N,
Vigo
23/4/10
Meu tío de América
Saboreo ás veces, con El Luki, El Juan, El Charly, La Vane e La Sara, dividido en vermello por este faro, a magdalena doce dos tempos nos que o casco branco e a cheminea amarela do Santa María transportábanme ao porto de La Guaira, onde, seica, un día Manolo Suárez arribara para facerme soñar toda a infancia coa voz en galego do meu tío en América.
Saboreo a veces con el Luki, El Juan, El Charly, La Vane y La Sara, dividido en rojo por este faro, la magdalena dulce de los tiempos en los que el casco blanco y la chimenea amarilla del Santa María me transportaban al puerto de La Guaira, donde, al parecer, un día Manolo Suárez arribara para hacerme soñar toda la infancia con la voz en gallego de mu tío en América.
Partida hoxe do Saga Ruby do Porto de Vigo
Etiquetas:
Pentax K7,
Ría de Vigo,
Vigo,
Vivitar Series 1 35-85
5/2/10
Nó-las dúas
Cando chegamos ao Museo do Mar de Galicia (é o contorno arquitectónico desta imaxe) facendo fotos das aves fuxidías das praias de Carril, Santa Baia e O Cocho, vímolas, ao lonxe, sentadas soas no espigón. Falaban coa cabeza gacha e con certo langor. Non sei por que sentín que había moita complicidade e unha fonda amizade entre elas dúas. Pasamos por diante para dirixírmonos ao fondo do dique. Non existiamos: nin miraron para nós nin se interesaron pola obviedade da cámara cargada con un teleobxectivo tan aparente. Cando as vin erguerse e camiñar a modiño por ese meiodía invernal, supoño que de volta a algures, esperei a que chegasen a ese lugar onda agora as vedes, a que se bañasen do sol salgado de Alcabre colándose entre os muros, e disparar. A pesares da pequeneza das súas figuras no encadre, pareceume que ocupaban todo ese espazo coa súa presencia. Encuadreinas canónico, coas súas sombras, axudado polo efecto de acumulación de planos que dá o 300. Había un secreto que o enchía todo, no andar, nas mochilas, nas solas dos zapatos, nos lastros que tracexaban cos seus pés. Posiblemente, non había saída.
Si, creo que hai palabras ocupando todo o encadre. Palabras que entran e saen polo camiño que marca o sol, lixeiramente escorado, dun meiodía de confidencias; palabras no colo estrelado das leves ondas do Cocho. Toca a cada ún poñer as súas.
P.S. Probei o virado a B/N. Pero a práctica bitonalidade da foto fíxoo innecesario.
Nosotras dos
Cuando llegamos al Museo del Mar de Vigo (es el entorno arquitectónico de esta imagen) haciendo fotos de las aves huidizas de las playas de Carril, Santa Baia y O Cocho, las vimos, a lo lejos, sentadas solas en el espigón. Hablaban con la cabeza gacha y con cierta languidez. No sé por qué me parecía que había mucha complicidad y una profunda amistad entre ellas dos. Pasamos por delante para dirigirnos al fondo del dique. No existíamos. Ni miraron para nosotros ni se interesaron por la obviedad de la cámara cargada con un teleobjetivo tan aparente. Cuando las vi levantarse y caminar lentamente por ese mediodía invernal, supongo que de vuelta a alguna parte, esperé a que llegasen a ese lugar en el que ahora las veis, a que se bañasen del sol salado de Alcabre colándose entre los muros, y disparar. A pesar de la pequeñez de sus figuras en el encuadre, me pareció que ocupaban todo ese espacio con su presencia. Las encuadré canónico con sus sombras, ayudado por el efecto de acumulación de planos que da el 300. Había un secreto que lo llenaba todo, en el andar, en las mochilas, en las suelas de los zapatos, en los adoquines que trazaban con sus pies. Posiblemente, no había salida.
Si, creo que hay palabras ocupando todo el encuadre. Palabras que entran y salen por el camino que marca el sol, ligeramente escorado, de un mediodía de confidencias; palabras en el regazo estrellado de las leves olas de O Cocho. Toca a cada uno poner las suyas.
P.S. Probé el virado a B/N. Pero la práctica bitonalidad de la foto lo hizo innecesario.
Museo do Mar de Galicia, Alcabre, Vigo
Si, creo que hai palabras ocupando todo o encadre. Palabras que entran e saen polo camiño que marca o sol, lixeiramente escorado, dun meiodía de confidencias; palabras no colo estrelado das leves ondas do Cocho. Toca a cada ún poñer as súas.
P.S. Probei o virado a B/N. Pero a práctica bitonalidade da foto fíxoo innecesario.
Nosotras dos
Cuando llegamos al Museo del Mar de Vigo (es el entorno arquitectónico de esta imagen) haciendo fotos de las aves huidizas de las playas de Carril, Santa Baia y O Cocho, las vimos, a lo lejos, sentadas solas en el espigón. Hablaban con la cabeza gacha y con cierta languidez. No sé por qué me parecía que había mucha complicidad y una profunda amistad entre ellas dos. Pasamos por delante para dirigirnos al fondo del dique. No existíamos. Ni miraron para nosotros ni se interesaron por la obviedad de la cámara cargada con un teleobjetivo tan aparente. Cuando las vi levantarse y caminar lentamente por ese mediodía invernal, supongo que de vuelta a alguna parte, esperé a que llegasen a ese lugar en el que ahora las veis, a que se bañasen del sol salado de Alcabre colándose entre los muros, y disparar. A pesar de la pequeñez de sus figuras en el encuadre, me pareció que ocupaban todo ese espacio con su presencia. Las encuadré canónico con sus sombras, ayudado por el efecto de acumulación de planos que da el 300. Había un secreto que lo llenaba todo, en el andar, en las mochilas, en las suelas de los zapatos, en los adoquines que trazaban con sus pies. Posiblemente, no había salida.
Si, creo que hay palabras ocupando todo el encuadre. Palabras que entran y salen por el camino que marca el sol, ligeramente escorado, de un mediodía de confidencias; palabras en el regazo estrellado de las leves olas de O Cocho. Toca a cada uno poner las suyas.
P.S. Probé el virado a B/N. Pero la práctica bitonalidad de la foto lo hizo innecesario.
Museo do Mar de Galicia, Alcabre, Vigo
Etiquetas:
"Pentax Photo Gallery",
Arquitectura e paisaxe urbana,
K10D,
Pentax,
Pentax FA* 300/4´5,
Vigo,
Xente
16/1/10
Vai frío
Etiquetas:
"Pentax Photo Gallery",
B/N,
K10D,
Pentax,
SMC Takumar 85/1´8,
Sociales,
Vigo
26/7/09
23/7/09
Hora azul
Cando a hora azul no Berbés esperta, saen á caza das luces fuxidías das Cíes os derradeiros barcos da baixura viguesa, coas súas proas construidas co aloumiño dos lombos de arroaces rachando o mar. Nesa hora azul na que as cámaras descobren a extrema beleza do día deitándose alá no océano, coa testa apoiada nas illas de occidente.
Cuando la hora azul en el Berbés despierta, salen a la caza de las luces huidizas de las Cíes los últimos barcos de la bajura viguesa, con sus proas construidas con la caricia de los lomos de delfines rompiendo el mar.
En esa hora azul en la que las cámaras descubren la extrema belleza del día acostándose allá en el océano, con la cabeza apoyada en las islas de occidente.
Dársena de O Berbés, Vigo
Etiquetas:
K10D,
SMC Takumar 105/2´8,
Sociales,
Vigo
20/7/09
Non á guerra
A ironía máis antiga segue a ser a máis satisfactoria: cando se prepara para a guerra, o home sempre afirma actuar en nome da paz. Watchmen (do cartel da imaxe, de protesta contra o Festival aéreo, pegado nun mupi na dársena da Laxe, en Vigo)La ironía más antigua sigue siendo la más satisfactoria: cuando se prepara para la guerra, el hombre siempre afirma actuar en nombre de la paz. Watchmen (del cartel de la imagen, de protesta contra el Festival aéreo, pegado en un mupi en la dársena de A Laxe, en Vigo)
Dársena da Laxe, Vigo
Etiquetas:
K10D,
Pentax K 35/3´5,
Sociales,
Vigo
18/3/09
Senfin
Pendurado de ningures atardece o Casco Vello. Abandoado. Sen respostas, amarrada ao Castro esmorece a fábrica do pan coa vergonza de resistir a tanta incuria. Pero a beleza agochada abroia, esbara e penetra no 50mm apostado nas últimas raiolas do día, que a brochazos dourados e azuis poñen fin ao serán na dársena do Berbés. Coma se fosen as derradeiras e eu estivese alí para certificalo coa miña cámara.Colgado de ninguna parte atardece el Casco Viejo. Abandonado. Sin respuestas, amarrada al Castro agoniza la fábrica del pan con la verguenza de resistir a tanta incuria. Pero la belleza escondida brota, resbala y penetra en el 50mm apostado en los últimos rayos del día, que a brochazos dorados y azules ponen fin al atardecer en la dársena del Berbés.
Como si fuesen las últimas y yo estuviese allí para certificarlo con mi cámara.
O Berbés, Vigo
Etiquetas:
Arquitectura e paisaxe urbana,
K10D,
Pentax A 50/1´4,
Vigo
Suscribirse a:
Entradas (Atom)








































