Entre aramios pasaxeiros, amosa a vinca o resplandor dos seus dedos, allea ao metal que inútil tenta pecharlle o paso á luz da súa corola, descarada e bella.
Entre nubes ventureiras que ninguén convocou, abre as pálpebras brillantes a lúa, apartando silandeira todo obstáculo que impida que a súa luz branca e bella riele e baile nas ondas suaves dos mares calmos que somos.
Elas, que agardan todo o ano por ti para abroiaren, tempo de setembreiras, agochadas, esperando para adornarte hoxe renacendo entre as herbas ventureiras dos teus prados. Sempre voltan a ti.
Enredado na túa ollada, cando a galerna, percuro o camiño da vinca, o rielar da lúa, a chamada anual das setembreiras, as luces da vida que nos unen.
No hay comentarios.:
Publicar un comentario