25/3/12

La orquídea de acero #55


Amarte en esta guerra que nos va desgastando 
y enriqueciendo. 
Amarte sin pensar en el minuto que se escurre 
y que acerca el adiós al tiempo de los besos. 
Amarte en esta guerra que peleamos, amor,
 con piernas y con brazos. 
Amarte con el miedo colgado a la garganta. 
Amarte sin saber el día del adiós o del encuentro. 
Amarte porque hoy salió el sol entre nuestros cuerpos 
apretados 
y tuvimos una sonrisa soñolienta en la mañana. 
Amarte en toda esta incertidumbre, 
sintiendo que este amor es un regalo, 
una tregua entre tanto dolor y tanta bala, 
un momento inserto en la batalla, 
para recordar cómo necesita la piel de la caricia 
en este quererte, amor, 
encerrada en un triángulo de tierra.

Gioconda Belli

27/2/12

Aí a vén ¡a primavera!


Gabeando pola arteria das plantas ventureiras, abrolla na beiramar a primavera. Lenemente, no  fluir vermello da ponla ergueita, asoman tímidos os gromos para otear se é certo que o vida continúa e o bris aínda sopla.
Alí, onde as gamelas arrólanse no colo das augas rasas de Moaña. Alí onde, neste serán de febreiro,  vemos calmos pasar o tempo e deitarse o sol.

Trepando por las venas de las plantas ventureras, brota en la orilla del mar la primavera. Suavemente, en el fluir rojo de la rama erguida, asoman tímidos los brotes para otear si es cierto que la vida continúa y la brisa todavía sopla.
Allí, donde las gamelas se acunan en el regazo de las aguas someras de Moaña. Allí donde, en esta tarde de febrero, vemos tranquilos pasar el tiempo y acostarse el sol.

Moaña. Galicia

12/2/12

Amo los mundos sutiles


yo amo los mundos sutiles, ingrávidos y gentiles, como pompas de jabón.

5/2/12

Vigo


No destrozado perfil urbano de Vigo, o Paseo de Alfonso XII, a Panificadora e o Castro, conservan aínda algo do que puido ser. Un procesado agresivo para destacar os detalles.

En el destrozado perfil urbano de Vigo, el Paseo de Alfonso XII, la Panificadora y O Castro, aún conservan algo de lo que pudo ser.

Vigo, vista parcial dende o Berbés

23/1/12

A miña primeira foto en estudo

Nun curso sobre retrato e publicidade ao que asistín na Coruña. Penso que esta é a única foto que se salva das que fixen.
Modelo: María Carus

10/1/12

A lúa, agora mesmo

Para todos os lobishome, lunáticos e selenitas que algunha vez somos:

15/12/11

Outono, o Vao









O outono tráenos a urdimbre que sustenta a vida, a promesa de revivir: mil minuteiros perdidos no ar, rachando o ceo.

El otoño nos trae la urdimbre que sustenta la vida, la promesa de revivir: mil minuteros perdidos en el aire, rompiendo el cielo.

Códigos QR / Qr Codes
Vigo, praia do Vao

1/12/11

Pompas


Indefectiblemente, as pompas estouran e desaparecen para sempre. Coa mesma futilidade coa que foron creadas, estúpidas e efímeras, esváense no ar sen deixar pegada nin rastro: ou tal vez só unhas poucas pingas molestas de xabrón.
A pedra, redonda, a cordel, solar e pacientemente labrada polo mestre canteiro e o tempo, permanece.

Indefectiblemente, las pompas explotan y desaparecen para siempre. Con la misma futilidad con la que fueron creadas, estúpidas y efímeras, se desvanecen en el aire sin dejar huella ni rastro: o, tal vez, sólo unas pocas gotas molestas de jabón.
La piedra, redonda, a cordel, solar e pacientemente labrada por el maestro cantero y el tiempo, permanece.

Vigo, antigo Cárcere, despois Pazo de Xustiza, agora Museo de Arte Contemporánea

15/11/11

Amarres, 1992

Son anos de galernas e marés, Malpica de Bergantiños, amarrado de norais e estachas, fíos que tecen o debalar do tempo, madeiras cicatrizadas de salitre e pintura ferida, saudades. Un só carrete de 36 diapositivas agfachrome para describir sensacións ocres. A pequena Pentax MX, compañeira --aínda hoxe-- da mirada, naquela mañán sen rumo nin singladura. Todas e cada unha das 36 fotografías daquel día de 1992 acubillaron con complicidade o momento --decisivo?-- condensando desacougos e esperanzas, amarradas ao tempo de calquera ferro portuario, agochadas en cada nasa para descansar nos engados do Atlántico: restos da arribazón.

Son años de galernas y mareas, Malpica de Bergantiños, amarrado de norays y estachas, hilos que tejen el decaer del tiempo, maderas cicatrizadas de salitre y pintura herida, saudades. Un sólo carrete de 36 diapositivas agfachrome para describir sensaciones ocres. La pequeña Pentax MX, compañera --aún hoy-- de la mirada, en aquella mañana sin rumbo ni singladura. Todas y cada una de las 36 fotografías de aquel día de 1992, acogieron con complicidad el momento --decisivo?-- condensando desasosiegos y esperanzas, amarradas al tiempo de cualquier hierro portuario, escondidas en cada nasa para descansar en los cebos del Atlántico: restos de ribazón.











Malpica de Bergantiños, Galicia

21/10/11

Noa e Lola


A asociación nenos e cans remite aos primeiros tempos nos que o Canis lupus e o Homo sapiens se atoparon para facérense compañeiros e amores eternos.

La asociación niños y perros remite a los primeros tiempos en los que el Canis lupus y el Homo sapiens se encontraron para hacerse compañeros y amores eternos.

Vigo

28/9/11

A máis comentada


Seguindo coas curiosidades: esta é a foto que máis comentarios ten da miña galería en Flickr. Con ela --e outras desta serie-- fixo un simpático artigo Xabier Viana na revista Yorokobo.
Destas fotos dos pardais dándose un baño nunha das fontes da Alameda viguesa, tamén hai algunha seleccionada na Pentax Photo Gallery. Foi tamén elixida hai tres meses Picture of the week no Grupo Pentax Art de Flickr... todo un éxito ;-)


Alameda, Vigo

22/9/11

A máis vista

Unha curiosidade: esta foto é a máis vista das que teño colgadas en Panoramio/Google Earth, 839 veces.

13/9/11

Corenta e catro

Corenta e catro sorrisos trunfando sobre o gume dos coitelos
Cuarenta y cuatro sonrrisas triunfando sobre el filo de los cuchillos
Son as palabras que pronuncias
Soy las palabras que pronuncias

Madrid, ARCO 2011

29/8/11

Promesas








Se imaxino desenlaces, son de lume e esperanza. 
Cae a tarde, e un mencer, así vermello, será a nosa seguinte promesa.

Si imagino desenlaces, son de fuego y esperanza.
Cae la tarde, y un amanecer, así rojo, será nuestra siguiente promesa.

Ría de Vigo