27/1/09

Zapatos


Son os zapatos do homeless portugués elegante, aireándose no espigón do Náutico mentres pon ao clareo a súa roupa interior e aproveita para purificar os pulmóns (é moito bom face-lo, di).
Mágoa que el non saiba como arrebolalos contra o mundo!

Son los zapatos del homeless portugués aireándose en el espigón del Náutico de Vigo mientras pone al clareo su ropa interior (siempre va muy limpio y bien vestido) y aprovecha para purificar los pulmones (é moito bom face-lo dice).
Lástima que el no sepa como arrojarlos contra el mundo!

Espigón do Náutico, Vigo

2 comentarios:

Anónimo dijo...

Benquerido amigo :


Hai anos que, meu benquerido amigo, sinto envexa e admiración –compre dicilo- daquela eficacia plena de erudicion coa que os meus queridiños veciños lusitanos evitaban-lo tópico e a mediocridade nos seus plantexamentos medio ambientales.
É de xustiza salientar-lo. Persoalmente, agrádano- la estampa de aqueles xardíns do bo gusto, con seus chafarices, árbores nobres para celebra-la amizade e identidade ali creada. Xardíns cultos serviciales e integrados cáseque litúrxicamente no cheirume de seus veciños do Concello. O que mais me impresionou cando era neno de Portugal, foi o barato que tiña que ser todo aquelo do embelezemento da cidade, xa que de outra maneira tiña de ser de todo punto imposible, no medio da pobreza extrema que sofría o pobo nos xa lonxanos Sesentas. E por iso que sua imaxen e texto devolve-me alá

Una aperta,

Brites Inacio Alfarrobeira Raposo

Lanhelas, 28 de Janeiro de 2009

Juan Chávez dijo...

Que ledicia Brites atopalo por aquí, sempre coa súa saudade desa mediapátria súa portuguesa.
Aproveito a ocasión para lembrarlle que temos dende hai anos un compromiso de visita mútua, sempre retrasada polos seus problemas de saúde (que espero a estas alturas estean plenamente superados!). Supoño que finalmente, como vexo que anda aínda por aí, irei eu á casa de Lanhelas, para min tamén tan cheia de lembranzas.
Que sirva tamén de saúdo a foto do día de Vento nas Velas para hoxe: a súa (e miña) benamada Porto.
P.S. Vexo que segue practicando o seu singular exercizo lingüístico de fusión lusogalaica! unha boa idea cando en Galicia seguimos sen resolver a satisfacción os temas normativos (xa non digamos os de normalización!)
Unha forte aperta do seu amigo