6/11/12

Nas dársenas da Beiramar
















Nas dársenas da beiramar, no arrecendo portuario de breas, guanos e salitre, o meu mundo flúe entre os chíos de carráns e gaivotas.
Nas dársenas da beiramar fabrico insólitas estrelas que nadan inquedas ao son da solaina e do bris.
Nos lienzos de aceiro dos arrastreiros recén pintados inscríbense as mareas.
Alí, entre as ondas só esbozadas, atopo un reflexo do posible e reconcíliome con esta cidade maltratada.

En las dársenas de orillamar, en el perfume portuario de breas, guanos y salitre, mi mundo fluye entre los chillidos de charranes y gaviotas.
En las dársenas de orillamar, fabrico insólitas estrellas que nadan inquietas al son de la solana y de la brisa.
En los lienzos de acero de los arrastreros recién pintados se inscriben las mareas.
Allí, entre las olas solo esbozadas, encuentro un reflejo de lo posible y me reconcilio con esta ciudad maltratada.


Beiramar, porto de Vigo

13/10/12

Vaise o verán













Fóiseme o verán, cos golpes xa sen forza do sol poñente nas chorimas de Aldana, serpenteando nas augas baixas de setembro, abandoando xa desfeitos os colares de cunchas do Atlántico nos cemiterios plateados das pozas das restingas.
Fóiseme co bris fresco que abanea, nun adeus, as pallas ventureiras dos cantís e os axóuxeres dos xuncos ribeireños: ata logo, ata logo...
E como quen non quere a cousa, váiseme co monte tinguido da flor da uz e do salouco final do cardo da ribeira que se resiste a deixar de ser estrela.
Vaise, ao cabo, glorioso de tormentas sobre as Cíes, abríndolle á cámara, de novo, a saudade dos grises, dos ocres e amarelos doutro outono que desperta.

Se me fue el verano, con los golpes, ya sin fuerza, del sol poniente en la flor del tojo de Aldana, serpenteando en las aguas bajas de septiembre, abandonando ya desechos los collares de conchas del Atlántico en los cementerios plateados de las pozas de las restingas. 
Se me fue con la brisa fresca que abanea, en un adiós, las pajas ventureras de los cantiles y  los sonajeros de los juncos ribereños: hasta luego, hasta luego...
Y como quien no quiere la cosa, se me va con el monte teñido de la flor del brezo y do gemido final del cardo de las dunas que se resiste a dejar de ser estrella.
Se va, finalmente, glorioso de tormentas sobre las Cíes, abriéndole a la cámara, de nuevo, la saudade de los grises, de los ocres y amarillos de otro otoño que despierta.

Ría de Aldán / Ría de Vigo (última foto)

9/10/12

Axexando as luces da noite









Esa luz impostora reconstrúenos, cando as sombras da noite e a nosa propia sombra, fuxida ao solpor,  ameazan con deixarnos xa para sempre perdidos e sós.

Esa luz impostora nos reconstruye, cuando las sombras de la noche y nuestra propia sombra, huída al atardecer, amenazan con dejarnos ya para siempre perdidos y solos.

Bilbao

13/9/12

Corenta e cinco

Ou non é, finalmente, cruzar as pontes, deambular as rúas, deixar pegadas, pintar de vermello os horizontes, percurar a luz, amosar as nosas sombras sen temor, relucir na tarde, estourar entre as nubes...? 
Vivir, camiñar unidos deixando que o tempo só roce suave, moi suave, a nosa pel cómplice.








26/8/12

Neil Armstrong



Tiña doce anos e a penas puiden conter o sono en branco e negro daquela madrugada; na dormevela creín que só meu pai e mais eu eramos testemuñas do que estaba a ocorrer alí, no marco daquel Silvania extraordinario, no branco horizonte redondo do espazo soñado sobre as nosas cabezas.
Cada vez que ela asoma de novo  e gardo os seus ollos coa miña cámara, lembro aquel día no que Neil Armstrong, meu pai e mais eu, deixamos a nosa pegada na lúa e no vello salón da nosa casa destruída.
Só para agradecerche aquela madrugada, na dormevela adolescente, meu pai, eu, e o soño da lúa compartido.

Tenía doce años y apenas pude contener el sueño en blanco y negro de aquella madrugada; en la duermevela creí que sólo mi padre y yo eramos testigos de lo que estaba ocurriendo allí, en el marco de aquel Silvania estraordinario, en el blanco horizonte redondo del espacio soñado sobre nuestras cabezas. 
Cada vez que ella asoma de nuevo y guardo sus ojos con mi cámara, recuerdo aquel día en el que Neil Armstrong, mi padre y yo, dejamos nuestra huella en la luna y en el viejo salón de mi casa destruída.  
Sólo para agradecerte aquella madrigada, en la duermevela adolescente, mi padre, yo, y el sueño de la luna compartido.

O espazo dende o meu balcón
Lagoelas, Cangas

24/8/12

Metal de mar (∝)




Alfa
Soñan, varados, que todo volverá ao principio de ondas feridas e inormes cardumes atrapados, bodegas cheas, Namibia, Gran Sol, Terranova, Mar do Norte.
No sol primeiro da tarde do Berbés, a queixa do aceiro é ferruxe esbarando polos cascos, bágoas vermellas por un tempo que xa ninguén reiniciará.

Sueñan, varados, que todo volverá al principio de olas heridas y enormes cardúmenes atrapados, bodegas llenas, Namibia, Gran Sol, Terranova, Mar del Norte.
En el sol primero de la tarde de O Berbés, la queja del acero es óxido resbalando por los cascos, lágrimas rojas por un tiempo que ya nadie reiniciará.

Dársena do Berbés, Vigo

16/8/12

Metal de mar



Os cascos dos barcos, feridos de océano, sangan o ferruxe do Atlántico esquilmado, contabilizan o fin das súas singladuras, sinalan a terra e os despeces. Os pesqueiros do porto de Vigo, máis que atracados, varados, capturan a paleta ocre e añil dos horizontes de Cíes bañados polo sol trala galerna. Se apalpo o seu aceiro canso sinto prolongárseme a pel na marea vívida e fría na que sobreviven, e fondeo eu tamén entre os chíos dos pirrís e as azas despregadas ao sol do cormorán, como un arrolo no que pecho os ollos e acougo no deixar fluir deste tempo de verán que quero infindo.
Eles e mais eu no colo da dársena do Berbés das augas calmas.

Los cascos de los barcos, heridos de océano, sangran el óxido del Atlántico esquilmado, contabilizan el fin de sus singladuras, señalan la tierra y los desguaces. Los pesqueros del puerto de Vigo, más que atracados, varado, capturan la paleta ocre y añil de los horizontes de Cíes bañados por el sol tras la galerna. Si palpo su acero cansado siento prolongárseme la piel en la marea vívida y fría en la que sobreviven y fondeo yo también entre los chillidos de los charranes e las alas desplegadas al sol del cormorán, como un arrullo en el que cierro los ojos y descanso en el dejar fluir de este tiempo de verano que quiero infinito.
Ellos y yo en el regazo de la dársena de O Berbés de las aguas calmas.

Dársena do Berbés, Vigo

11/7/12

Entre o branco e o negro




Discorren as sombras da cidade, fuxindo do túnel, arrastrando as antigas olladas perdidas. Deica o final.

Discurren las sombras de la ciudad, huyendo del túnel, arrastrando las antiguas miradas perdidas. Hasta el final.

Vigo, Berbés
Vigo, Marqués de Valladares
Raxó